Bucuresti

Omdat onze grensformulieren voor Moldavie nog niet klaar zijn, blijven we noodgedwongen nog 2 dagen extra in Boekarest. Niet dat dit erg is, want Bucuresti is tot nu toe een van de meest verrassende steden in deze Tour.
Een nieuwe stad bezoeken is telkens weer een beetje 'Peking-express'. Omdat we niet voor de meest eenvoudige manier kiezen (d.i. een taxi nemen), blijft dit altijd een avontuur.
Waar is het busstation of de tramhalte, welke lijn moeten we nemen, hoe geraken we aan een ticket? Uiteindelijk, met wat universele gebarentaal, vinden we onze weg.
Blijkt dat we in de bus alleen nog ons eigen ticket zelf moeten perforeren met een soort van maxi-perforator.
We rijden met lijn 330, volgens onze info, naar het centrum van de stad. Na een tijdje heeft Johnny een ander idee over de rijrichting naar het centrum van de stad dan de buschauffeur. Inderdaad, we rijden de stad weer uit. Vlug uitstappen en proberen om op een andere manier er te geraken. We spingen in een tram, nemen nog een andere tram en lopen uiteindelijk nog een klein half uurtje. Dit allemaal samen voor 2,60 lei/2 personen (0,65 €). En hebben zo weer 1 & ander gezien!

Het is een zeer cosmopolitische stad, vol leven. Bucharest wordt ook wel 'Little Paris' genoemd, maar is eerder Bigger East Paris. Er is een triomfboog, brede boulevards à la Champs-Elysee en vele parken en pleinen. Alleen geen eifeltoren (gepikt?), en iéts minder goed gesoigneerd...
Er is veel ambiance op straat: kleine markten, micro-bedrijfjes (weegschaalverhuurders!) kunstenaars en muzikanten, zelfs een Peruviaanse panfluitband.

Boekarest is een stad vol tegenstellingen: majestueuze gebouwen en vervallen woningen wisselen mekaar af. 500 m voorbij een 3-sterren restaurant wordt het huisvuil al in geen weken meer opgehaald en valt het balkon bijna naar beneden. Ferrari's naast de alomtegenwoordige Dacia, in alle vormen en kleuren. De Renault 12 – cloon is het populairst, werd hier ook in ongewijzigde vorm meer dan 20j gebouwd.

Ciaucescu heeft zijn stempel gedrukt op het straatbeeld van deze stad. Zijn voormalig paleis, het huidige parlement steekt met kop en schouders boven de stad uit. Kan tellen qua vergelijk met Versailles ;-). Wanneer je er van weg wandelt, lijkt het je te achtervolgen. Je blijft het zien, telkens wanneer je je omdraait. Het is dan ook het 3e grootste gebouw van de wereld.
Om deze mastodont te kunnen bouwen, werd indertijd een groot deel van het historische centrum platgegooid.
Vele mensen werden gedwongen te verhuizen en kwamen terecht in appartementsgebouwen aan de rand van de stad. Aangezien er hier geen huisdieren waren toegelaten, zijn er door deze volksverhuizing massa's honden op straat beland. Boekarest heeft een aanzienlijk aantal zwerfhonden, ze leven overal in deze stad. Door een jarenlange vrije mix van rassen is elke hond hier een ras-stratier. En omdat ze moeten overleven door te “bedelen”, zijn deze honden over het algemeen erg lief en lopen ze al kwispelend door de stad. Mensen voeden ze soms en gaan er over het algemeen aardig mee om.

Maar deze mensen zijn over het altijd vriendelijk en behulpzaam (meer dan in west-Parijs), we hebben een warm gevoel bij al onze contacten, tot in de bediening toe.

Omdat gisteravond 28 maart World Earth Hour was (alle lichten uit), deed ons hotel ook mee, alleen veel beter: de hele nacht geen stroom!
Vanmorgen alle klokken ontregeld, ook al omwille van de omschakeling naar het zomeruur.