Romania

Grensdonau

Grote ring rond Boekarest 

Van Bulgarije naar Roemenië

We steken de grens over en na nog geen 5 km weten we al waarom we eventueel wat vertraging oplopen: de allerslechtste weg van heel Europa tot nu toe. Correctie: van Europa en verre omstreken zelfs.

De weg - of wat ervoor moet doorgaan - zit vol putten en gaten, zo diep dat je er in kan verdrinken. Er zijn geen markeringen, er is geen berm, en regelmatig is er zelfs geen tarmac. 

De grote ring rond Bucharest is een eenvoudige 2-baansweg, dan nog eens in zeer slechte conditie. Er staat een bord van 25 km/u: wat een optimsme, je haalt die snelheid nooit!

Neem daar nog eens de massa's zwerf/bedelhonden bij...

Langs deze 'grote ring' is veel industrie gehuisvest: voornamelijk 'autoservis' oftewel een aftandse garage met per merk niet meer dan het logo op het uithangbord. Bandenshops en bandenreparatie- mogelijkheden zijn hier zat, ongeveer elke 2 km. Geen wonder, met deze slechte weg.

Wij rijden op het gemakje door tot aan de afrit naar het centrum, wat te vergelijken is met een doordeweeks Belgisch kruispunt. Het verkeerslicht doet het niet, wat ook weer geen probleem lijkt te zijn. Gewoon aanschuiven, met het nodige geduld. De kranten- en broodjesverkopers, die tussen de auto's doorlopen doen hier gouden zaken. De bedelaars, daarentegen, hebben minder geluk.

We besluiten om eerst naar het centrum te rijden om alvast wat foto's te maken. We rijden naar het voormalige paleis van Ciaucescu. Indertijd werd hiervoor  een groot deel van het historische centrum platgegooid om dit, redelijk bombastisch, bouwwerk neer te kunnen zetten. Het is qua oppervlakte het derde grootste gebouw ter wereld. 

Aangezien er in het centrum van de stad geen trucks mogen rijden - zonder expliciete vergunning die je in elk tankstation kan kopen (wisten we niet) - worden we door de 'politia' dringend, maar vriendelijk verzocht om de stad te verlaten. Ze wijzen ons nog eerst de weg, leggen het verkeer stil (wij moeten keren)  en weg zijn we.

Een andere keer dan maar...