Bij Nele

Nele

Eindelijk bij Nele geweest! Nele Vandermeulen is de ex-cafébazin van café Lagossa in Bree, en gaf samen met Eric Bonhomme de aanzet tot het Afro-Latino festival. Nu woont ze sinds 2003 in Nohèdes, aan de voet van de Pyreneeën in Zuid-Frankrijk.

 Omdat het vanuit Perpignan over bergwegen naar boven gaat, besluiten we om de truck daar op een bewaakte parking te laten staan, en een auto te huren. Zaterdag middag spreken we af in Prades, waar we met Nele inkopen doen. Vandaar gaat het over smalle weggetjes naar Nohèdes,  76 inw. Nele woont in het allerlaatste huis tegen de flank van de berg, op 1000m hoogte, en een kleine 200 hoogtemeters onder de schaapstal.

Michel, Nele’s vriend is er schaapherder, en heeft in zijn bergerie ong. 300 schapen. Daarnaast baat Nele er ook een B&B en een kleine camping uit. Je kan er oa slapen in een authentieke Mongoolse yurt.

 Na onze aankomst in Nohèdes is er koffie. Nele leidt ons rond in en rond het huis, daarna maken we de voorbereidingen voor het avondeten. Rond 17 u gaan we achter in de laadbak van de pick-up naar boven, naar de bergerie. We voelen ons net deelnemers aan Peking Express! De schaaphonden doen hun werk en gaan lelijk tekeer tegen die rare indringers, Nele geeft de uitleg over hun bezigheden hier en noemt enkele schapen bij naam. Michel staat er tevreden bij te kijken. Daarna rijden we terug naar het huis, buiten is het ondertussen aardedonker en ijs- en ijskoud.

 We maken samen het avondeten: een quiche vooraf, daarna een ovenschotel met vis en tomaat. Lekker. Na het avondeten is het tijd om bij te praten, de fles wijn is dan ook snel leeg.

Dan doen we de yurt- test: buiten is het -2 en het sneeuwt, binnen is het behaaglijk warm. De wind raast er ‘s nachts van de hellingen, maar binnen in de stevige tent is het rustig. We slapen dan ook als rozen.

 De volgende ochtend rennen we door de sneeuw naar het huis. Michel heeft de houtkachel warm gestookt, het ontbijt staat klaar. Daarna beginnen Nele en Michel aan hun dagtaak bij de schapen: voederen en verzorgen, van ong. 9u tot ruim 16u, dit elke dag, 7/7. Schapen nemen geen congé.  Johnny is stiekem toch een beetje jaloers op dit leven in en met de natuur.

 Voor ons is het ook weer duty-time, we rijden na het ontbijt met een wee gevoel terug naar Perpignan, dit was een véél te kort bezoek. Dag Nele!