Grensverhalen deel 3: van UA naar PL

Woensdag 19 november 2008

Om 7u3O in de ochtend beginnen we eraan: van Kiev naar Praag, een rit van ongeveer 1500 km. We weten dat het een moeilijke rit gaat worden.
Om 12u is het hoog tijd voor pauze. We hebben toch al 250 km afgelegd op 4 uur en een half: een gemiddelde snelheid van 55 km/u. De wegen zijn slecht: af en toe ligt er asfalt tussen de gaten.
’s Nachts slapen we op een bewaakte TIR-parking langs de E40.

’s Anderendaags om 16u30 bereiken we, na nog meer gehobbel op deze E40, de Ukraïns/Poolse grens. Hier staat opvallend veel prikkeldraad en ander hekwerk tot 2 m hoog. Hier door geraken kan wel eens moeilijk worden.

Nog voor we aan de poort komen, worden we aangeklampt door louche personen die voor 100 euro onze papieren ‘in orde willen maken’. Wanneer we niet meteen toehappen, kunnen ze het ook wel regelen voor 50 euro en ietske later zelfs voor 20 euro. Het enige wat wij moeten doen is betalen en de papieren van de truck meegeven. Zij regelen alles en zullen er snel mee terug komen. Jaja, dat had je gedacht !
Wanneer we willen doorrijden wordt de deur van de truck brutaal opengetrokken. Zij willen echt wel die papieren hebben! Sneller dan de deur opengaat, is ze ook weer dicht. Vanaf dat moment zelfs op slot.
Dan kunnen we doorrijden tot aan de bareel, en eenmaal binnen het hekwerk van de grenspost voelen we ons een beetje meer op ons gemak.
Bij de paspoortcontrole wordt ons paspoort afgestempeld, hier krijgen we een kleurige stempel op weer een grijs registratiepapierke. We kunnen weer zeker 20 meter doorrijden. Ondertussen maken we kennis met een Turkse collega-trucker, op weg van Ankara naar Riga. Hij geeft ons al zeer bruikbare informatie over rijden in Turkije, info die we volgend jaar zeker gaan nodig hebben.
Van deze man leren we ook weer de procedure aan deze grens: douanepapieren laten registreren, bij de “zoll”-beambte langsgaan, dan naar het uiteindelijke douanekantoor. En vooral veel geduld hebben. Een andere collega meldt even tussendoor dat hij hier al bijna 2 dagen staat…
Tot onze verbazing gaat alles vrij vlot: het registreren gaat aan een vlot tempo, de 1e douanebeambte geeft de stempel en dan op het douane-kantoor dreigt even alles mis te gaan, omdat deze man ontdekt dat zijn Wit-Russische collega een verkeerde stempel zette, weet je nog?
Pas wanneer we heel overtuigend kunnen uitleggen dat wij hier echt niks aan kunnen doen, wil hij zijn goede wil en zuiver zieltje tonen. Hij geeft de verlossende stempel, nadat we zeker 3 keer op en af gelopen zijn om het juist aantal fotocopies te gaan maken op een ander kantoor.
Dan weer 2O meter verder rijden naar de controle van de truck. De Ukraïners zijn streng, zeer streng. Voor we het weten zit er een douanier in de truck die even alles wil controleren. De hele truck wordt ondersteboven gehaald en uiteindelijk moet de brave man vaststellen dat we niets bij hebben wat niet mag. Ook de cabine wordt gecontroleerd: hij kijkt achter de roostertjes van de luidsprekers, achter de frigo en onder de matrassen. Helaas, geen buit.
Terwijl we wachten om door te rijden (alles is in orde en de stempel is gezet) komt de man even vragen of we toevallig geen ‘cigarettes’ te veel hebben. Jammer voor hem. Had hij naar vodka gevraagd…

Om 20u45 bollen we netjes Ukraïne buiten.
5 minuten later en 500 m verder staan de Polen ons op te wachten...
Dit gaat echter vlot:
- de truck inschrijven en wegen
- paspoortcontrole
- een wegenvignet kopen voor 24 u (15 euro)
- de carnet laten inschrijven en laten goedkeuren
- Polen binnenrijden. Het is dan 22u30.

En weet je wat?
In plaats van de grijze registratiepapierkes hebben ze hier een electronische kaart; aan elk loket moet je die gewoon even voor de scanner houden en klaar is kees.
Het valt ons ook op dat de douaniers hier zeer vriendelijk zijn en dat je hier niet meer op je tellen moet passen om iets verkeerds te doen of te zeggen. Een hele opluchting...

Het hele Oost-Europese deel van deze Tour was een echt avontuur, maar stiekem zijn we toch een beetje blij dat we terug zijn aan deze kant van wat ooit een ferm dikke streep was.