nog een grensverhaal

Een nieuwe dag, een nieuw probleem.

8u: opstaan! Terug naar de douane. De beambte lijkt verdacht veel op die van gisteravond.

Helaas, 't is die'n andere zijn broer, en mogelijk nog weirser. Via de grenspolitie-agente/tolk horen we dat de verwerking van onze doc's hier niet mogelijk is omdat de computer niet is aangesloten op het algemene douane-net. Betekent dus dat we 170 km terug moeten naar de grenspost waar we eerder Oekraine zijn binnengekomen. En erger, dat we daarna bijna 250 km door Moldavië moeten omrijden. Gvdegvdegvd!

Tegen de middag zijn we bij de bewuste grenspost, notabene 6O km van Odessa.

Gelukkig, we moeten niet aanschuiven, kunnen direkt door tot aan poort. Verwelkomingscomité staat al klaar: 5 (!) poliesen staan te popelen om deze truck te onderzoeken. Rij maar direkt tot op de put, chauffeur. De onderkant vd truck wordt helegans nagekeken, Johnny moet bij alles uitleg geven, zeker bij de opslagtanks voor diesel, zuiver- en vuilwater. Nee, de klep van de vuilwatertank gaat niet open!

Dan moeten we wachten. Na een uur lang meer bekijks langs alle kanten verschijnen er 2 mannen in kostuum. Die vertellen ons dat we de truck een hal moeten binnenrijden. Slik.

Deuren toe, 7 man + wij binnen, en controleren maar. Dit gebeurt zeer grondig, alles moet open, ze kijken zelfs in onze schoenen.

We worden allebei apart ondervraagd over het forum in Odessa, vooral de kostprijs en reden willen ze weten.

Rond een u of 8 worden we "losgelaten". Hier komen we vooral niét meer terug.

De Moldavische grens dan. Hier zijn ze heel wat vriendelijker, en raar genoeg weten ze van onze "examination" bij de Oekrainers. Tegen 22u hebben we onze papieren voor de transit in orde. We koken ons potje, en blijven slapen juist buiten de poort.