Door Hrvatska en Serbia

Flashbacks!

Want: eentonig landschap en grensovergangen.

Alleen zijn die hier véél efficienter, je schuift hier toch nog een kleine 2u aan met je truck, 

maar dan kun je vanuit je vrachtwagenvenster gewoon je doc's aan de douane-beambte afgeven. Gedaan met urenlang in de kou op een eenzame stoep staan wachten. Deze mensen weten ook perfect wat ze ermee moeten aanvangen. De stempels staan gewoon onmiddellijk op de juiste plaats. Wat een verademing. En ze spreken Engels.

Op deze manier gaat het snel, per grensovergang na het aanschuiven zijn we in 10 minuten klaar.

Doe dit maal 4 en tel daar nog de uren aanschuiven bij en je bent uiteindelijk toch een ganse dag kwijt met zinvol 'stempels verzamelen'.

We mogen ook niet juichen: we moeten nog altijd UIT Servie geraken en Bulgarije IN. Neem daar nog Moldavië , Ukraine en Turkije bij en dan zullen we op het einde van de rit wel zien waar we uitkomen.

Maar nogmaals: so far, so good!

Op dit eigenste moment zitten we in een hypermodern tankstation ergens in het Servische landschap met, jawel, wifi. Dit hadden ze zelfs niet in Italiaanse servicios.

De TV daarentegen werkt met 2 binnenhuisantennes, die regelmatig een keer gedraaid moeten worden. Op dit moment werkt er maar 1 meer, de andere werd uitgetrokken om onze pc stroom te geven.

Het Kroatische stuk van de E75 toonde nogal ouderwets en rommelig, veel verlaten tankstations, en degene die nog open waren hadden niets te bieden. We aten er Gulash-uit-blik, in de toog niets anders dan chips & lauwe cola.

En dan moet de Kroatische kust zo mooi zijn...

Voor het Servische deel: veel jonger, dus moderner en beter georganiseerd.

Behalve het stuk door Belgrado, zelden zo een contrasterende stad gezien. Nieuwe hoogbouw naast stortbewoners...

En een luchthaven/museum.

Voor de rest amper sporen van het verleden.

Maar algemeen geldt: zeer vriendelijke en positieve mensen!